Mój Wehrmacht

Tom prozy Janusza Rudnickiego, ekscentrycznego czytelnika i prowokacyjnego komentatora cudzych tekstów, pełnego pasji i przekory burzyciela pomników, podszytego melancholią sowizdrzała, konsekwentnego zbieracza "rozsypanych po podłodze okruchów dnia powszechnego". W otwierających książkę szkicach portretuje pierwsze damy Trzeciej Rzeszy i kobiety Brechta. W kolejnych tekstach zwraca się w stronę otaczającej go rzeczywistości, której jest bacznym i wrażliwym obserwatorem. Zanurza się w nurt błahych zdarzeń i codziennych sytuacji, by po chwili zniknąć za ich zasłoną, zacierając granicę między fikcją a realnością.


Zawsze jakieś kłopoty z tym Rudnickim! Mimo to nie sposób go nie kochać. Jego wredna metoda pisarska polega na tym, że zaczyna od opowiedzenia nam potocznym, cudownie jędrnym językiem kawałeczka swego życia -- na oko jak najbardziej autentycznego, później zaś daje ponieść się fantazji, by w końcu zaciągnąć nas do królestwa najczystszej groteski. Sęk w tym, że często trudno powiedzieć, gdzie kończy się u Rudnickiego literatura faktu, a zaczyna literacka fikcja, gdzie kończy się fikcja, a zaczyna fantazja. Tak czy inaczej, jest w tym krzywym zwierciadle wiele prawdy o nas.
Kinga Dunin

Janusz Rudnicki podejmuje osobliwą grę z codziennością, w porządku zdarzeń potocznych i trywialnych dostrzega potencjał fabularny. A wszystko to -- podkreślmy -- w jednym, rozciągniętym do granic wytrzymałości, narracyjnym opakowaniu, czyli oryginalnie zmodyfikowanej sylwie.
Dariusz Nowacki

Rudnicki to pisarz, który ani na chwilę nie może się oderwać od tego, co jest mu bezpośrednio dane, od warunków i ograniczeń, które towarzyszą każdemu istnieniu. Z tą sytuacją próbuje sobie radzić przez swoiste "zapisywactwo" -- chce opisać wszystko, by oszukać, ułagodzić, zagadać rzeczywistość.
Andrzej Franaszek