Wióry

Mali bohaterowie tej powieści potrafią śmiać się i bawić wesoło, choć ich podwórkowe dzieciństwo przypada na wyjątkowo trudny czas. To początek komunizmu, śmierć Stalina, poznańskie strajki i demonstracje w czerwcu 1956 roku.
Autorka patrzy na tę rzeczywistość okiem dziecka. Przyspieszona dorosłość, strach przed pojawiającymi się na podwórku nieznajomymi w czarnych frakach... Kiedy ktoś znajomy znikał, mówiło się, że wyjechał, a wiadomo było, że siedzi w więzieniu. Świat dzieci jest absurdalnie rozdwojony; co innego słyszą w szkole, co innego w domu i w kościele. Rozumieją jednak więcej, niż rodzicom się wydaje. Potrafią dochować tajemnicy, wiedzą, kto donosi. Bywają niekiedy okrutne, ale z pewnością umieją odróżniać dobro od zła.
Takich podwórek już nie ma, ocalały dzięki tej książce.

Powieść Wióry - wydana po raz pierwszy w 1980 roku - zostaje wznowiona w wersji ze zdjęciami, w związku z pięćdziesiątą rocznicą wydarzeń czerwcowych.


Wióry to dobra książka, konsekwentnie napisana, przypominająca rytm dzieciństwa przeżywanego w warunkach konkretnych, realistycznie oddanych. To książka o czymś ważnym. I jeszcze - uczciwa, sympatyczna.
„Kultura”

Krystyna Kofta to duży talent prozatorski.
„Fakty”

Wióry - druga powieść Krystyny Kofty - potwierdza zdolności prozatorskie pisarki: dar obserwacji i plastycznego przedstawiania rzeczy, wrażliwości i pięknego opowiadania, umiejętność kreacji autonomicznego świata powieści.
„Magazyn Literacki Książki”