Złodziejka pamięci

Nie bez powodu mafia nazywa się "rodziną". Każda nawet najsolidniejsza rodzina ma w sobie bowiem coś z mafii. Pełna jest uprzedzeń do ludzi nienależących do kręgu krewnych i powinowatych, obowiązuje w niej plemienny kod porozumiewania. Litość miesza się tu z żądzą mordu, miłość z nienawiścią, altruizm z wyrachowaniem. W każdej rodzinie znajduje się ktoś, kto pamięta, kto jest kronikarzem. Bogna Wegner, narratorka i jedna z bohaterek najnowszej powieści Krystyny Kofty, jest złodziejką pamięci. Kolekcjonuje wspomnienia własne i cudze, zdarzenia całkiem realne i metafizyczne, złe i dobre mity z dzieciństwa. Złodziejka pamięci, podobnie jak wcześniejsze książki tej autorki, zwłaszcza powieść Chwała czarownicom, opowiada o inności kobiecego doświadczenia. Główna bohaterka, pisarka, jest outsiderką. Wobec podpatrywanego przez siebie świata zachowuje dystans, który wówczas, gdy sama staje się jedną z osób dramatu, zamienia się w nie pozbawioną szczerości autoironię. Tak dzieje się, gdy Bogna wikła się w nieważny romans z młodszym od siebie mężczyzną.


Ta książka nie ma w sobie nic sentymentalnego: to odważna, czasami brutalna analiza pierwszych doświadczeń zestawiona z drapieżnym, bezkompromisowym spojrzeniem na bohaterkę, która jest już dojrzałą kobietą. (...) Przeszłość jest tak samo bolesna jak teraźniejszość, wspomnienia także potrafią ranić, ale i można nimi manipulować. W ostatecznym rachunku -- pamięć potwierdza tożsamość, pomaga uświadomić sobie, że życie niosło problemy zawsze, a przynajmniej od momentu opuszczenia bezpiecznego ciała matki. Moim zdaniem Krystyna Kofta napisała najwybitniejszą polską powieść ostatnich lat.
Anna Nasiłowska
"Zwierciadło"

W Złodziejce pamięci z ponurą, zapiekłą sagą rodzinną, z cichym męczeństwem matki, niedostępnością ojca, sekretami babki, lekkoduchostwem stryjów, reminiscencjami dziecięcych wtajemniczeń erotycznych pod stołem -- z całym tym światem martwej planety kontrastuje teraźniejszość Bogny.
Jan Gondowicz
"Nowe Książki"

Powieść czyta się lekko i szybko, a jednocześnie są w niej fragmenty, które pozostają długo w pamięci. Krystyna Kofta, siadając do pisania książki, wiedziała, czym chce się podzielić z czytelnikiem. I zrobiła to bardzo sugestywnie.
Łukasz Gołębiewski
"Rzeczpospolita"